વર્ષો પહેલા એક શહેર પર એક શાણો રાજા રાજ કરતો હતો. તેની બુદ્ધિમત્તા અને ચતુરાઈની વાત દૂર દૂર સુધી થતી હતી. રાજાએ ક્યારેય વિચાર્યા વિના કશું કહ્યું નહીં કે કોઈ આરોપીને સાંભળ્યા વિના સજા કરી. તેની બુદ્ધિમત્તા વિશે સાંભળીને નજીકના રાજાઓ, રાણીઓ અને રાજકુમારીઓ વગેરે તેની ઈર્ષ્યા કરવા લાગ્યા.
આ ઈર્ષ્યાને લીધે, દરેક વ્યક્તિએ તે રાજાની બુદ્ધિમત્તાની કસોટી કરવા માટે નવી પદ્ધતિઓનો ઉપયોગ કર્યો. દરેક વખતે રાજાએ અન્ય રાજ્યોના શાસકો દ્વારા લેવામાં આવતી પરીક્ષામાં પાસ થઈને પોતાને એક સ્માર્ટ અને સક્ષમ રાજા હોવાનું સાબિત કર્યું.
એક દિવસ એક રાજકુમારી રાજાની પરીક્ષા કરવા આવી. તેના હાથમાં બે ફૂલોની માળા હતી. બે માળામાંથી એક સાચા ફૂલોની અને બીજી નકલી ફૂલોની હતી. એ બે માળા જોઈને એનો ભેદ જરા પણ જાણી શકાયો નહિ. આ કારણથી રાજકુમારીએ બંને માળા રાજાની સામે મૂકીને પૂછ્યું, 'હે રાજા! જો તમે બુદ્ધિશાળી છો તો જણાવો કે આમાંથી કયો માળા વાસ્તવિક છે.
રાજદરબારમાં બેઠેલા બધા દરબારીઓ માળા જોઈને આશ્ચર્યચકિત થઈ ગયા, કારણ કે કોઈ પણ સમજી શક્યું ન હતું કે કયું ફૂલોની માલા છે. દરેક જણ વિચારી રહ્યા હતા કે ક્યા ફૂલની માળા સાચી છે તે રાજા કેવી રીતે કહી શકશે.
માળા જોઈને રાજાને પણ ચિંતા થવા લાગી. તે જ ક્ષણે તેના મનમાં એક વિચાર આવ્યો. તેણે તરત જ તેના એક નોકરને કહ્યું, 'બગીચાની બારી ખોલો.' જેવો જ નોકરે બગીચાની બારી ખોલી તો રાજાએ જોયું કે ફૂલોમાં બેઠેલી મધમાખીઓ બારીમાંથી રાજદરબારમાં આવી રહી છે. તે થોડીવાર મધમાખીઓને જોતો રહ્યો. એક જ મધમાખી ફૂલની માળા પર બેઠી કે તરત જ રાજાએ કહ્યું કે હવે હું કહી શકું છું કે સાચી માળા કઈ છે.
રાજાએ તરત જ માળા તરફ ઈશારો કર્યો જેના પર મધમાખી બેઠી હતી. રાજાની બુદ્ધિમત્તા જોઈને દરબારમાં હાજર સૌએ તેમના વખાણ કરવા માંડ્યા. બધા કહેવા લાગ્યા કે દરેક રાજ્યને તમારા જેવા બુદ્ધિશાળી રાજાની જરૂર છે.
રાજકુમારી પણ રાજાની બુદ્ધિ જોઈને ખુશ થઈ ગઈ. તેણે પણ જ્ઞાની રાજાની પ્રશંસામાં થોડાક શબ્દો કહ્યા અને ત્યાંથી તેના રાજ્ય તરફ રવાના થઈ.
વાર્તામાંથી શીખ
જો વ્યક્તિ પોતાની બુદ્ધિનો ઉપયોગ કરે તો તે દરેક પ્રશ્નનો સાચો જવાબ શોધી શકે છે અને દરેક સમસ્યાનો ઉકેલ પણ શોધી શકે.
