Moral Story - નાસ્તિક રાહુલ

હરિરામ નામનો એક વ્યક્તિ હતો. જે નાની દુકાન ચલાવતો હતો. તેમને રાહુલ નામનો પુત્ર હતો. તે તેના પિતા સાથે દુકાનમાં મદદ કરતો હતો. એક દિવસ તેના પિતાનું અવસાન થયું. હવે ઘરની બધી જવાબદારી તેના પુત્ર પર આવી ગઈ. રાહુલને પોતાના ઘરનો ખર્ચ કેવી રીતે મેનેજ કરવો તેની કોઈ જ ખબર નહોતી.

તેની માતાની સલાહ પર રાહુલે તેના પિતાની દુકાન ચલાવવાનું શરૂ કર્યું. તેના પિતાની જેમ જ તેણે પોતાની દુકાન ખોલતા જ સૌથી પહેલું કામ પૂજા રૂમમાં જઈને થોડીવાર પૂજા કરતો. તે તેના પિતાની જેમ ભગવાનનો આભાર માનતો . તેણે ભગવાનનો ખૂબ આભાર વ્યક્ત કર્યો. રાહુલના પિતાનું વર્તન સારું હતું.

થોડા જ દિવસોમાં તેની દુકાન પર ગ્રાહકોની ભીડ જમા થવા લાગી. તે વહેલી સવારે પોતાની દુકાન ખોલતો અને મોડી રાત સુધી તેને ચલાવતો. હવે રાહુલ તેની દુકાનમાં ખૂબ વ્યસ્ત રહેવા લાગ્યો. દેવી લક્ષ્મીની કૃપાથી તે ખૂબ જ ધનવાન વ્યક્તિ બની ગયો. તેણે પોતાનું જૂનું ઘર તોડીને એક મોટું અને આલીશાન ઘર બનાવ્યું. તેણે શ્રીમંત પરિવારની એક સુંદર છોકરી સાથે લગ્ન પણ કર્યા.

વહેલી સવારે ભક્તોની મોટી ભીડને કારણે તેમણે પૂજા કરવાનું પણ બંધ કરી દીધું હતું. હવે તેને અહેસાસ થવા લાગ્યો કે હું સખત મહેનત કરું છું, તેથી જ આપણે પ્રગતિ કરી રહ્યા છીએ. આમાં ભગવાનની કૃપા નથી. એક દિવસ તેની દુકાનમાં સામાન રાખવા માટે જગ્યા બચી ન હતી. તેણે નોકરને પૂજા રૂમમાંથી વસ્તુઓ કાઢવા કહ્યું અને દુકાનમાંથી કેટલીક વસ્તુઓ તે જગ્યાએ રાખી દીધી.

રાહુલ હવે નાસ્તિક બની ગયો હતો. તે વધુ શ્રીમંત બની ગયો હતો. જેના કારણે સમાજમાં તેમની પ્રસિદ્ધિના કારણે તેમની લોકપ્રિયતા વધી હતી. એકવાર રાહુલને ગામડાના એક સામાજિક કાર્યક્રમમાં ભાગ લેવાનું આમંત્રણ મળ્યું. સભાનું સંચાલન કરનાર વ્યક્તિએ રાહુલને બોલાવીને કહ્યું કે આજે તમે મોટા ઉદ્યોગપતિ બની ગયા છો, આનો શ્રેય કોને આપવા માંગો છો. શું આ બધું ભગવાનની કૃપાથી થયું છે?

રાહુલે પોતાના ભાષણની શરુઆત કરીને કહ્યું કે ભગવાન અને ભગવાન બધા જૂઠા છે. કોઈની સફળતા પાછળ ઈશ્વરનો હાથ નથી પણ વ્યક્તિની પોતાની મહેનત હોય છે. ત્યાં કોઈ ભગવાન નથી, જો તે અસ્તિત્વમાં છે તો - "હું અહીં ઉભો છું, તે આવે અને મને મારી નાખે". રાહુલની વાત સાંભળીને સભામાં મૌન છવાઈ ગયું. બધા એકબીજા સામે જોવા લાગ્યા. થોડી વાર પછી રાહુલ હા-હા-હા હસવા લાગ્યો. તમે લોકોએ જોયું કે જો ભગવાન હોત તો મારી આત્મા અત્યાર સુધીમાં મારા શરીરથી અલગ થઈ ગઈ હોત.

પછી સભાની વચ્ચે એક વૃદ્ધ માણસ ઊભો થયો અને બોલ્યો – “સાહેબ, હું તમને એક વાત પૂછું? હા, પૂછો, રાહુલે કહ્યું. તમને બાળક છે. રાહુલે કહ્યું- હા, મારો એક પુત્ર છે. જો તે તમારા હાથમાં બંદૂક મૂકે અને તને પોતાને  મારવા કહે, તો શું તમે તેમ કરશો? વૃદ્ધે કહ્યું. બિલકુલ નહીં, હું તેને પ્રેમ કરું છું. હું તેને કેવી રીતે મારી શકું? રાહુલે જવાબ આપ્યો.

વૃદ્ધે રાહુલને કહ્યું, હવે તું સમજી ગયો હશે કે ભગવાને આજ સુધી તારી સાથે કેમ કંઈ કર્યું નથી. કારણ કે તમે અને અમે બધા ઈશ્વરના બાળકો છીએ. હવે રાહુલને અહેસાસ થવા લાગ્યો કે પૈસાના લોભને લીધે હું અભિમાન અને ઘમંડથી ભરાઈ ગયો હતો. મારે મારા વિચારને આટલું દૂષિત ન કરવું જોઈએ.

વૃદ્ધ કાકાના શબ્દોએ તેને તે રાત્રે ઊંઘવા ન દીધી. તેના મનમાં વિવિધ પ્રકારના વિચારો આવતા રહ્યા. બીજા દિવસે સવારે, તેની દુકાને પહોંચ્યા પછી, તેણે સૌથી પહેલું કામ એ કર્યું કે તેનો પૂજા રૂમ ખાલી કર્યો, તેમાં પૂજાની વસ્તુઓ મૂકી અને ફરીથી પૂજા કરવાનું શરૂ કર્યું. તે પછી જ તે ગ્રાહકોને સામાન પહોંચાડતો. આ રીતે તેની ઈશ્વર પ્રત્યેની શ્રદ્ધા સતત વધતી ગઈ.

નૈતિક પાઠ:

જે રીતે બાળક તેના માતા-પિતાના ટેકાથી પોતાનું જીવન જીવવાનો પ્રયાસ કરે છે. એ જ રીતે આપણે પણ ભગવાનની મદદથી આપણું જીવન જીવવું જોઈએ.