જંગલમાં એક ઝાડ પર એક ખિસકોલી રહેતી હતી. તે એક ડાળીથી બીજી ડાળી પર કૂદકો મારતી હતી. તે ઝાડ પરથી નીચે ઉતરીને તેના અનાજને ચૂંટી કાઢતી હતી. ખાધા પછી, તે ઝાડ પર પાછી આવતી હતી.
એક દિવસ, ખિસકોલીએ વિચાર્યું, "ઘણા સમય થઈ ગયા જંગલનો ખોરાક ખાતા ખાતા. શહેરમાં કેમ ન જાઉં?" ખિસકોલી રસ્તાની બાજુમાં એક ઝાડ પર બેઠી. થોડી વાર પછી, એક ટ્રક ત્યાંથી પસાર થઈ.
ખિસકોલી ટ્રક પર કૂદી પડી. ટ્રકમાં શાકભાજી ભરેલા હતા, જે ગામથી શહેરમાં લઈ જવામાં આવી રહ્યા હતા. ખિસકોલી ખુશીથી ટ્રકની અંદર શાકભાજી ખાધી અને શહેરમાં પહોંચી.
જ્યારે ટ્રક બંધ થયો, ત્યારે તે નીચે ઉતરી અને નજીકની દુકાનમાં ઘૂસી ગઈ. દુકાનમાં અનાજ હતું. ખિસકોલી અનાજ ખાવા લાગી. થોડી વાર પછી, દુકાન માલિક ખિસકોલીનો પીછો કરવા આવ્યો. ખિસકોલી ભાગી ગઈ.
એક માણસ તેના લંચ બોક્સ સાથે એક ઝાડ નીચે બેઠો હતો. જ્યારે તેણે તેનું લંચ બોક્સ ખોલ્યું, ત્યારે તેના ખોરાકની ગંધ ઝાડ પર બેઠેલી ખિસકોલીના નાક સુધી પહોંચી. ખિસકોલી ખાવા માટે ઉત્સુક થઈ ગઈ. બસ, તે માણસ પાણી લેવા ગયો. ખિસકોલી શાંતિથી નીચે ચઢી ગઈ અને તેના લંચ બોક્સમાંથી બ્રેડ અને અથાણું ખાવા લાગી.
તે માણસ થોડી વારમાં પાછો ફર્યો. તેને જોઈને, ખિસકોલી ઝાડ પર ચઢી ગઈ. તે પોતાની સાથે બ્રેડનો ટુકડો પણ લાવી હતી. ખાધા પછી, તેને ફરીથી ભૂખ લાગી. તેણી આગળ વધી. ત્યાં, હોળી માટે રંગો તૈયાર થઈ રહ્યા હતા. બે મોટા ડ્રમમાં ચાંદી અને સોનાના રંગનું દ્રાવણ હતું. કેટલાક પુરુષો અને સ્ત્રીઓ આ રંગો ખાલી બોટલોમાં ભરી રહ્યા હતા.
ખિસકોલીને લાગ્યું કે તે ખાવા યોગ્ય કંઈક છે. તે ડ્રમની ધાર પર બેઠી અને તેને ખાવાનો પ્રયાસ કરી. તેણીએ તેને ચાટવા માટે તેની જીભ લંબાવી હતી ત્યારે તે ડ્રમમાં પડી ગઈ.
ડ્રમમાંથી સોનાના રંગના થોડા છાંટા નજીકમાં કામ કરતી એક મહિલા પર પડ્યા. તેણી ઉભી થઈ અને આસપાસ જોયું અને ડ્રમમાં પડેલી એક ખિસકોલી બહાર નીકળવા માટે સંઘર્ષ કરી રહી હતી.
સ્ત્રીએ વધુ લોકોને બોલાવ્યા. તેમાંથી એકે કહ્યું, "તેને જલ્દી બહાર કાઢો, નહીંતર તે મરી જશે."
એક માણસે મોટા પેઇન્ટ સ્ટ્રેનરથી ખિસકોલીને બહાર કાઢી અને નજીકમાં મૂકી.
ખિસકોલી ત્યાં જ બેઠી રહી. તે ધીમે ધીમે તેના હાથ અને પગ હલાવી રહી હતી, પણ તે ઉભી થઈ શકી નહીં. બધા તેને છોડીને પોતાના કામમાં લાગી ગયા.
ખિસકોલી ખૂબ જ ડરી ગઈ. થોડી વાર પછી, તેનો રંગ સુકાઈ ગયો. સૂર્યપ્રકાશ ટૂંક સમયમાં તે જ્યાં સૂતી હતી ત્યાં પહોંચી ગયો. સૂર્ય ઝડપથી સુકાઈ ગયો.
ખિસકોલી ઉભી થઈ અને ધીમે ધીમે આગળ વધી. ચાલતી ચાલતી તેણે પાછળ જોયું તો જોયું કે તેનું આખું શરીર સોનાથી રંગાયેલું હતું.
ખિસકોલી ખૂબ જ ખુશ થઈ ગઈ અને રસ્તાની બાજુમાં એક ઝાડ પર બેઠી. થોડી વાર પછી, એક બસ ત્યાંથી પસાર થઈ, અને ખિસકોલી તેની છત પર કૂદી ગઈ. તે સાંજ સુધી બેઠી રહી. સાંજે, બસ જંગલમાંથી પસાર થઈ, પરંતુ ખિસકોલી ઝડપથી ચાલતી બસમાંથી ઉતરી શકી નહીં. રાત્રે, બસ એક ઢાબા પાસે ઉભી રહી, જ્યાં ખિસકોલી ઉતરીને જંગલમાં ગઈ. તે એક ઝાડ પર ચઢી ગઈ અને આરામ કર્યો.
પ્રભાતના પહેલા કિરણો સાથે, તેની આંખો ખુલી અને તે જંગલમાં ખોરાક શોધવા લાગી. જંગલના બધા પ્રાણીઓ તેને જોઈને આશ્ચર્યચકિત થઈ ગયા.
એટલામાં જ એક કબૂતર તેની પાસે આવ્યું અને પૂછ્યું, "બહેન ખિસકોલી, તું ક્યાંથી છે?"
ખિસકોલીએ જવાબ આપ્યો, "હું દૂરના પરીઓના દેશમાંથી છું. ત્યાં બધા પ્રાણીઓ સોનાના બનેલા છે."
બધા પ્રાણીઓ, તેને મહેમાન માનીને, તેની સંભાળ રાખવા લાગ્યા. તેઓ તેના માટે વિવિધ ફળો અને અનાજ લાવ્યા. ખિસકોલી ખુશ થઈ. તેણીએ તે બધા ખૂબ આનંદથી ખાધા.
એક દિવસ, એક કાગડો તેને જામફળ લાવ્યો અને કહ્યું, "બહેન ખિસકોલી, તું મને તારી સાથે પરીઓના દેશમાં લઈ જઈશ? હું કાળી છું." અહીં બધા મને ચીડવે છે. "હું પણ ત્યાં જવા માંગુ છું અને પરીઓના જાદુથી સોનામાં ફેરવાઈ જાઉં છું."
આ સાંભળીને ખિસકોલી હસી પડી, "ઠીક છે, હું તને મારી સાથે લઈ જઈશ, પણ ત્યાં સુધી તું મારી સેવા કરતો રહેજે."
બિચારી કાગડો તેની વાતથી રાજી થઈ ગયો અને તેને વિવિધ અનાજ, કઠોળ અને ફળો લાવવા લાગ્યો.
એક દિવસ, ખિસકોલી લીલા ઘાસ પર કૂદકો મારતી રમી રહી હતી. અચાનક આકાશમાં કાળા વાદળો ભેગા થઈ ગયા અને ભારે વરસાદ શરૂ થયો. ખિસકોલીએ આસપાસ જોયું, પણ નજીકમાં કોઈ ઝાડ નહોતા. વરસાદ તેના સોનેરી રંગને ધોવા લાગ્યો, અને તેનો સાચો રંગ જગ્યાએ જગ્યાએ દેખાઈ આવ્યો.
જ્યારે વરસાદ બંધ થયો, ત્યારે બધા પ્રાણીઓ તેની પાસે આવ્યા. તેમાંથી એક, એક શિયાળ, બોલ્યો, "ભાઈઓ, તેણે અમને નિર્દોષ પ્રાણીઓને મૂર્ખ બનાવ્યા છે. તેને સજા થવી જોઈએ."
ખિસકોલી રડી પડી, "ના, હું સાચું કહું છું." અહીંનો ખોરાક ખાવાથી મારો રંગ ફિક્કો પડી ગયો છે."
કોઈ પણ પ્રાણીએ તેની વાત માની નહીં. પછી કાગડાએ કહ્યું, "તેણે મને સૌથી વધુ મૂર્ખ બનાવ્યો છે." તેણીએ મને પોતાની સાથે લઈ જવા અને મને સોના જેવો બનાવવાનું વચન આપ્યું, અને તે દરરોજ મારી પાસેથી નવું ખાવાનું મંગાવશે."
થોડી વાર ભીડ એકઠી થતી જોઈને, જંગલનો રાજા સિંહ ત્યાં આવ્યો. તેને જોઈને, ખિસકોલી ધ્રૂજી ગઈ, ડર હતો કે જો સિંહને તેની ચાલાકીની ખબર પડી જશે, તો તે તેને ખાઈ જશે.
જ્યારે સિંહે પૂછ્યું, ત્યારે ખિસકોલીએ તેને બધું કહ્યું. આ સાંભળીને બધા પ્રાણીઓ હસી પડ્યા. સિંહ પણ હસ્યો. તેણે કહ્યું, "ઠીક છે, અમે તમને માફ કરીએ છીએ, પણ તમારે વચન આપવું પડશે કે તમે ફરીથી શહેરમાં નહીં જાઓ. સારા ખોરાક પ્રત્યેનો તમારો પ્રેમ આજે તમને મારી શકે છે."
ખિસકોલી રડી પડી અને કહ્યું, "મહારાજ, આજ પછી હું ક્યાંય નહીં જાઉં. અને કાલથી, ભાઈ કાગડો, હું તમને અનાજ લાવીશ. તમે જે માંગશો તે હું તમને લાવીશ."
થોડી વાર પછી, ફરી વરસાદ શરૂ થયો. બધા પ્રાણીઓ ક્યાંક છુપાઈ ગયા. પણ ખિસકોલી ઘાસ પર કૂદવાનું ચાલુ રાખ્યું, શહેરનો રંગ સંપૂર્ણપણે ધોવાનો પ્રયાસ કરી રહી હતી.
