એક નાની છોકરી હતી, તેનું નામ પરી હતું, તે દરેક નાની વાત પર ગુસ્સે થતી હતી. તેની માતા તેને હંમેશા સમજાવતી કે 'પરી બેટા, આટલો ગુસ્સો કરવો સારું નથી', પરંતુ છતાં તેના સ્વભાવમાં કોઈ ફેરફાર થયો નહીં.
એક દિવસ પરી તેનું હોમવર્ક કરવામાં વ્યસ્ત હતી. તેના ટેબલ પર ફૂલોથી શણગારેલું એક સુંદર વાસણ રાખવામાં આવ્યું હતું. પછી તેના નાના ભાઈનો હાથ તે વાસણ સાથે અથડાયો અને તે પડી જતાં તેના ઘણા ટુકડા થઈ ગયા.
હવે શું, પરી ગુસ્સાથી ગુસ્સે થઈ ગઈ. પછી તેની માતાએ એક અરીસો લાવીને તેની સામે મૂક્યો. હવે ગુસ્સાથી ભરેલી પરીએ અરીસામાં પોતાનો ચહેરો જોયો, જે ગુસ્સામાં ખૂબ જ ખરાબ દેખાતો હતો. તેનો ચહેરો આટલો ગુસ્સે થયેલો જોઈને પરીનો ગુસ્સો ગાયબ થઈ ગયો. પછી તેની માતાએ કહ્યું, જુઓ પરી! જ્યારે તું ગુસ્સે થાય છે ત્યારે તારો ચહેરો અરીસામાં કેટલો ખરાબ દેખાય છે, કારણ કે અરીસો ક્યારેય જૂઠું બોલતો નથી. હવે પરીને ખબર પડી ગઈ હતી કે ગુસ્સો કરવો કેટલું ખરાબ છે. ત્યારથી, તેણે પોતાની જાતને વચન આપ્યું કે ગુસ્સો ન કરવો.
